Emil Wesołowski

Tancerz, choreograf, pedagog. Ukończył Państwową Szkołę Baletową w Poznaniu. W 1966 zaangażował się do Opery Poznańskiej. W 1973 opuścił operę wraz z innymi tancerzami Conrada Drzewieckiego i został solistą, a w 1976 pierwszym solistą Polskiego Teatru Tańca. Stworzył tam szereg kreacji w choreografii Conrada Drzewieckiego. Współpracował jako pedagog z poznańską szkołą baletową, prowadził zajęcia baletmistrzowskie w Polskim Teatrze Tańca, rozpoczął też współpracę choreograficzną z teatrami dramatycznymi i muzycznymi.

W 1979 postanowił poszukać możliwości pracy twórczej na własną rękę. Przez sezon kierował baletem Opery Wrocławskiej, a następnie Teatru Wielkiego w Poznaniu. W połowie 1982 przyjął funkcję kierownika baletu w warszawskim Teatrze Wielkim, w którym jeszcze wykonywał znaczące role charakterystyczne.

Przygotował choreografię do wielu inscenizacji operowych: Madame Butterfly Pucciniego, Króla Rogera Szymanowskiego, Strasznego dworu Moniuszki, Otella Verdiego, Eugeniusza Oniegina Czajkowskiego, Don Giovanniego Mozarta, Aidy Verdiego, Andrea Chénier Giordano, La Bohème Pucciniego. Najważniejsze realizacje choreograficzne Emila Wesołowskiego to Quattro movimenti (muz. B. Schaeffer, Opera Wrocławska, 1980), Ballada (muz. F. Chopin, VII Łódzkie Spotkania Baletowe, 1983), Trytony (muz. Z. Rudziński, Teatr Wielki w Warszawie, 1985), Gry (muz. C. Debussy, Teatr Wielki w Warszawie, 1989; przeniesione później również do repertuaru Teatru Wielkiego w Łodzi, Polskiego Teatru Tańca i Opery Wrocławskiej), Mozartiana (muz. P. Czajkowski, Polski Teatr Tańca, 1990), Dies irae (muz. R. Maciejewski, Teatr Wielki w Warszawie, 1991), Legenda o Józefie (muz. R. Strauss, Teatr Wielki w Łodzi, 1991 i Teatr Wielki w Warszawie, 1992), Święto wiosny (muz. I. Strawiński, Teatr Wielki w Warszawie, 1993), Romeo i Julia (muz. S. Prokofiew, Teatr Wielki w Warszawie, 1996), Tryptyk: Powracające fale, Harnasie, Krzesany (muz. M. Karłowicz, K. Szymanowski, W. Kilar, Teatr Wielki w Warszawie, 1997), Cudowny Mandaryn (muz. B. Bartók, Teatr Wielki w Warszawie, 1999), ponownie Harnasie (muz. K. Szymanowski, Teatr Wielki w Warszawie, 2006).

Z końcem sezonu 1984/85, w nadziei na rozszerzenie swoich działań choreograficznych, zrezygnował z funkcji kierownika baletu. Rozwinął kontakty z teatrami dramatycznymi i operowymi. Pracował z wieloma wybitnymi reżyserami, zdobywając bezcenne doświadczenie inscenizatorskie. Szczególnie interesująca okazała się paroletnia współpraca choreograficzna z Januszem Wiśniewskim przy jego kolejnych przedstawieniach autorskich.

W uznaniu swojego dorobku, we wrześniu 1992 Emil Wesołowski otrzymał tytuł głównego choreografa, a w lipcu 1995 został dyrektorem Baletu Teatru Wielkiego – Opery Narodowej w Warszawie. Funkcję te sprawował do końca maja 2006.

Przygotował także choreografię do dwóch słynnych produkcji operowych, reżyserowanych przez Mariusza Trelińskiego – Damy Pikowej i Andrea Chénier.

Powrót do góry