Wesele Figara

Wesele Figara

opera komiczna w czterech aktach
libretto Lorenzo da Ponte
na podstawie sztuki Pierre'a Beaumarchais

grupa cenowa B

Cesarz Józef II żywo interesował się Weselem Figara. Był rok 1786 i w powietrzu wisiała rewolucja, więc najpierw zakazał wystawiania historii, w której sługa triumfuje nad hrabią-rozpustnikiem. Potem zmienił zdanie i premiera mogła odbyć się w nadzorowanym przezeń Burgtheater. Wreszcie stwierdził, że Wesele jest zbyt długie i zakazał powtarzania numerów na żądanie publiczności. Podczas premiery bowiem publiczność zażądała tego pięciokrotnie. Legenda głosi, że dzieło Mozarta, złożone i innowacyjne formalnie, okazało się zbyt trudne dla wiedeńskiej publiczności i zyskało tylko uznanie specjalistów, którzy umieli docenić kunszt i wyrafinowanie kompozycji. Być może tak było – dlaczego więc publiczność żądała powtarzania numerów? Czyżby wymusili to nieliczni znawcy? A jednak relacje są zgodne. „Wiesz, Mozart nie jest prosty” – miał podobno powiedzieć Arnold Schönberg do George’a Gershwina. Po premierze twierdzono to samo, ale też podsuwano rozwiązanie: wystarczy pójść do teatru kilka razy, aby zniknęły trudności, a odsłoniło się całe piękno arcydzieła. Jedynie muzykalna publiczność Pragi nie potrzebowała powtórek i rozkochała się w Weselu Figara od pierwszego wejrzenia.

Galeria

Realizatorzy

  • kierownictwo muzyczne
    Zbigniew Graca
  • reżyseria
    Marek Weiss
  • scenografia i reżyseria świateł
    Paweł Dobrzycki
  • kierownictwo chóru
    Mariusz Otto

Kalendarium

19:00  
scena duża
18:00  
scena duża
19:00  
scena duża
19:00  
scena duża
18:00  
scena duża
19:00  
scena duża
18:00  
scena duża
18:00  
scena duża
19:00  
scena duża
18:00  
scena duża
19:00  
scena duża
18:00  
scena duża
19:00  
scena duża
19:00  
scena duża
18:00  
scena duża
Powrót do góry