Spektakl inspirowany Caravaggiem opiera się na fascynacji nie tylko jego malarstwem, lecz także tajemnicą otaczającą jego życie. Twórcy nie próbują odtwarzać scen z obrazów, lecz koncentrują się na tym, co w nich najważniejsze: napięciu ciał, intensywności gestów i fizyczności postaci. To właśnie te „wibracje” i napięcia stają się punktem wyjścia do choreografii.

Warstwa muzyczna, przygotowana przez maestro Bruno Morettiego, opiera się na motywach Claudio Monteverdiego — rówieśnika Caravaggia. Moretti rozwija je w formę symfoniczną, nadając barokowym tematom współczesną, pełniejszą przestrzeń brzmieniową.

W efekcie powstaje spektakl, który nie rekonstruuje Caravaggia, lecz interpretuje jego sposób patrzenia na ciało i emocje, przenosząc je na język tańca i muzyki.