Napój miłosny

Napój miłosny

opera komiczna w dwóch aktach
libretto Felice Romani
na podstawie libretta Eugène'a Scribe'a
premiera 17 VI 2018

grupa cenowa D / B

Akcja opery „Napój miłosny” G. Donizettiego została przeniesiona w realia próby w teatrze. Solistka wykonująca partię Adiny, jadąc na próbę, miała wypadek samochodowy, leży w śpiączce. Stan, w jakim się znajduje, sprawia, że jej umysł produkuje wspomnienia odnoszące się do próby, w której uczestniczyła przed wypadkiem. Relacje pomiędzy bohaterami opery nakładają się na relacje pomiędzy uczestnikami próby. Również sceneria jest kompilacją stworzoną przez umysł Adiny. Ewentualne poczucie dyskomfortu oglądających jest zamierzonym efektem.

akt I

Na scenie trwają przygotowania do próby. Rekwizytorka przynosi ostatnie rekwizyty, asystent reżysera (który jednocześnie odtwarza partię Dulcamary) wprowadza w rolę nowego statystę, suflerka ustawia pulpit. Teraz obserwujemy solistkę odtwarzającą partię Adiny, która znajduje się jakby w innej rzeczywistości, spotyka przyjaciółkę, modli się, przypatruje pozostałym solistom. Jej ruchy i zachowanie oddają stan, w którym się znajduje. Solista wykonujący partię Nemorina śpiewa arię Quanto è bella. Dulcamara, asystent reżysera, stara się zaprowadzić porządek na próbie. Giannetta wchodzi spóźniona. Belcore śpiewa swoją partię, pozostali zajmują się sobą – Nemorino częstuje cukierkami, statysta próbuje zaistnieć, Giannetta trochę flirtuje z Belcore; próba trwa. W przestrzeni obok widzimy modlącą się przyjaciółkę solistki, która uległa wypadkowi. Słyszymy duet Adiny i Nemorina, w którym bohaterka odrzuca jego miłość. Mimo niezgody Adiny na uczucie Nemorina, wiele ich łączy – są swoim lustrzanym odbiciem. Pojawia się Dulcamara/asystent reżysera. Zaczyna śpiewać od niewłaściwego dźwięku, poprawia się. Wszyscy mu przeszkadzają w wykonaniu jego partii, w końcu zapomina tekstu, który podpowiada suflerka. Dulcamara proponuje Nemorinowi eliksir, który ma odmienić serce Adiny. Nemorino zakłada sukienkę i kolczyki – zmiana się dokonała. Artyści na moment wyjęci z sytuacji próby stają z przodu sceny, w tle projekcja. Adina jest nadal w śpiączce. Następuje powrót do rzeczywistości próby, która powoli zamienia się w koncert – artyści licytują się wysokościami honorariów otrzymywanych za występ. W finale (Adina, credimi) Nemorino po raz kolejny błaga Adinę, by nie wiązała się z Belcore. Wszyscy wychodzą. Nemorino zostaje sam, gasną światła.

akt II

Rozpoczyna się kolejna część próby. Powoli zbiera się chór, po nim soliści. Chór ma swojego lidera, który nim dyryguje. Solista wykonujący partię Belcore w ramach dowcipu zabiera Dulcamarze wyciąg. Dulcamara razem z Adiną opowiadają historię gondolierki i bogatego senatora (duet Io son ricco). W libretcie zbliżamy się do momentu, w którym Adina ma wyjść za Belcore. Nemorino/solista na chwilę wychodzi, część chóru również. Nemorino wraca i choć rozmawia z Dulcamarą, nie odrywa wzroku od Adiny. Chórzysta wczuwa się w rolę dyrygenta i dyryguje także solistami. Belcore zachwala Nemorinowi życie żołnierza, który posiada wiele kochanek. Co jakiś czas przez scenę przechodzi dyrektor teatru, bardzo zaaferowany, przenosząc lampę lub pulpit. Na koniec numeru Nemorino kłania się, a po nim kolejne osoby. Belcore jak kocur przechodzi między kobietami. W libretcie Nemorino wypija kolejną porcję eliksiru, na scenie pojawia się w złotej sukni. Na przebieg próby nakłada się kolejna wizja uśpionego umysłu solistki wykonującej partię Adiny. Tymczasem w rzeczywistości dwójka chórzystów ilustruje zalety eliksiru i sposobów na zdobycie miłości, wykorzystując typowy repertuar operowych gestów. Nemorino śpiewa najpiękniejszą arię (Una furtiva lagrima), Adina powtarza jego gesty. Odgrywając wspólnie teatrzyk cieni, nawiązują bliską relację, następnie siadają na miejscach przeznaczonych dla solistów. Na końcu przedstawienia pojawia się informacja, że artystka, która wykonywała partię Adiny zmarła. Nigdy nie wybudziła się ze śpiączki.

Galeria

Realizatorzy

  • reżyser
    Andriy Zholdak
  • kierownictwo muzyczne
    Katarzyna Tomala
  • dekoracje
    Andriy Zholdak
    Daniel Zholdak
  • kostiumy 
    Daniel Zholdak
  • koncepcja świateł i projekcji
    Andriy Zholdak
  • asystent reżysera ds. dramaturgii
    Kathya Tobilevich
  • kierownictwo chóru
    Mariusz Otto
  • projekcje video
    Michał Cybula
    Michał Leśkiewicz
  • współpraca muzyczna
    Artur Koza
  • asystent reżysera
    Andrzej Ogórkiewicz
    Monika Rękoś

Obsada

  • Adina
    Agnieszka Adamczak
    Maria Antkowiak
  • Nemorino
    Randall Bills
    Peter Račko
  • Belcore
    Stanisław Kuflyuk
    Jaromir Trafankowski
  • Dulcamara
    Damian Konieczek
    Andrzej Ogórkiewicz
  • Giannetta
    Galina Kuklina
  • Aktor zastępujący nieobecnego statystę
    Arkadiusz Kos
    Hubert Wińczyk
  • Operator kamery
    Michał Leśkiewicz
  • Przyjaciółka Adiny
    Anita Furgol-Kownacka
    Ewa Lewandowicz
  • Dyrektor teatru
    Ryszard Dłużewicz
  • Sufler
    Magdalena Bruszyńska
    Laura Stecka
  • Rekwizytorka
    Monika Wińczyk

Kalendarium

18:00  
scena duża
19:00  
scena duża
19:00  
scena duża
19:00  
scena duża
Powrót do góry