Akt I

Jest rok 1827, trwa zbrojne wystąpienie Greków przeciwko tureckim okupantom. Wydarzenia rozgrywają się w portowym mieście w okolicach Kalamaty.

Scena 1: Nadchodzą uzbrojeni powstańcy (kleftowie), ich głosy niosą się po okolicy: „Nadszedł już błogi czas, Już wolności gwiazda świeci”. Wokół dom Marca – starego, doświadczonego klefty – gromadzi się tłum, wpatrzony w przybywających powstańców.

Scena 2: Wewnątrz domu – Dimo, Kosta i Lena. Dimo sprzecza się z Markiem i kpi z powstańców. Jego słowa prowokują młodych mężczyzn, którzy rzucają się na niego z pięściami. W obronie Dima staje jego przyjaciel, Kosta. Marco oskarża Dimę o zdradę i przy wtórze powstańców śpiewa prześmiewczą Pieśń o zdradzie (Pieśnią zdradę dziś wysławiam…). Potępia także Kostę za to, że stanął po stronie Dima.

Scena 3: Lena, wyraźnie poruszona zachowaniem Dima, wypytuje jego i Kostę o przyczynę ich postępowania. Kosta zbywa pytania kobiety i skutecznie gasi jej wątpliwości.

Scena 4: Następnie odprowadza ukochaną do domu i wraca, by rozmówić się z przyjacielem. Kosta jest przekonany, że powstanie upadnie, natomiast Dimo ostrzega go przed powstańcami. Jest pewien, że wyczuwają zdradę. Kosta przyznaje, że dawno opuściłby szeregi Greków, gdyby nie miłość do Leny. Dla niego porzuciła męża i dziecko. Dimo ostrzega Kostę przed Leną i każe strzec „firmanu Padyszacha”, czyli talizmanu przypieczętowującego związki Kosty z Turkami. W oddali majaczy okręt janczarów, którzy płyną, by stłumić powstanie.

Scena 5: Pozostawiony sam sobie Kosta przeklina powstańców, wieszcząc im rychłą klęskę.

Scena 6: Janczarzy są coraz bliżej. Śpiewają pieśń zapowiadającą zwycięstwo, które osiągną „na Kosty znak czekając w ukryciu”.

Akt II

Scena 1: W domu zaniepokojona Lena opowiada o swoim śnie. Powróciły do niej obrazy z przeszłości i natrętne myśli o porzuconym dziecku. Kosta próbuje uspokoić kobietę. Pomimo próśb nie zabiera jej ze sobą na przechadzkę, wymawiając się ważnymi sprawami, które musi załatwić.

Scena 2: Lena pyta Marco, czy wierzy w sny i czy Bóg jest w stanie wybaczyć matce, która porzuciła dziecko. Marco uspokaja kobietę. Bóg jest miłosierny. Pokuta zmywa wszystkie grzechy, oprócz jednego – zdrady ojczyzny. Słowa starca wlewają otuchę w serce Leny. Marco rozmyśla nad losem kobiety.

Scena 3: W domu Marka stawiają się Angelos i Nikitas. Angelos to stary towarzysz broni, bohater spod Missolungi, jednej z najkrwawszych bitew o niepodległość Grecji. Angelos przybył z misją: ma zabić szpiega. Marco ostrzega go przed Kostą. Angelos jest zdumiony, że Koście towarzyszy kobieta. Na portretach stojących na komodzie rozpoznaje swoją niewierną żonę, Lenę, i kochanka, z którym uciekła, Kostę. Odkrycie to pozbawia Angelosa sił.

Scena 4: „Boże! Sędzio! Mścicielu! Bądź błogosławiony!” – Angelos w jednej chwili uzmysławia sobie, że szpieg Kosta Guzim, którego ma uśmiercić, to przybrane nazwisko Grivasa – uwodziciela jego żony. W odnalezieniu zbiegłej pary dostrzega boską ingerencję. Zabije Kostę, ale nie będzie mścił się na żonie – gardzi nią.

Scena 5. Angelos i Lena spotykają się przypadkiem. Kobieta z przerażeniem patrzy na męża, którego porzuciła. Dowiaduje się, że ich córeczka nie żyje. Opowiada Angelosowi o powodach swojego odejścia. Zarzuca mu oschłość. Teraz cieszy się miłością Kosty, czułego kochanka i bohatera walczącego o wyzwolenie Grecji. Angelos nie bez satysfakcji odkrywa przed Leną prawdziwe oblicze jej ukochanego: to zdrajca i szpieg. Natomiast Angelos jest prawdziwym patriotą. Niedowierzającej kobiecie prezentuje blizny po ranach odniesionych w bitwach. Zdruzgotana Lena zapewnia o swojej miłości do ojczyzny. Chce jednak sama poznać prawdę o Koście. Angelos podejrzewa, że kobieta ma zamiar ostrzec kochanka, ale pomimo obaw zgadza się na ich spotkanie, które będzie obserwował z ukrycia.

Scena 6: Lena rozpacza, że pokochała zdrajcę. Zaczyna do niej docierać sens rozmów i zachowań Dima i Kosty. Godzi się z myślą, że za swoje wybory – zdradę męża i związek ze zdrajcą – spotka ją kara.

Scena 7: Spotkanie z Kostą rodzi napięcie. Mężczyzna dostrzega zdenerwowanie Leny. Opowiada o przybyszu z Aten, który podburza miasto do walki. Lena zdradza, że spotkała tego człowiek, który poszukuje szpiega kryjącego się w greckich szeregach. Kosta planuje przyszłość: opuszczą wspólnie niespokojną Grecję i skryją się w Stambule. Dotrą tam statkiem, którym przypłynęli janczarzy. Słowa te upewniają Lenę, że Kosta jest szpiegiem. Pozornie spokojna prosi mężczyznę, aby opowiedział jej o talizmanie, który nosi na piersiach. Być może to symbol zdrady. Czy Kosta kocha inną kobietę? – Lena pozostaje nieustępliwa. Kosta, niepomny ostrzeżeń Dima, pokazuje Lenie firman Padyszacha. Następnie próbuje dać znak janczarom, którzy skrywają się na przystani. Lena jest jednak szybsza. Strzela w stronę Kosty. Mężczyzna umiera. Zabójstwo widzi Angelos. Jest zaskoczony czynem niewiernej żony.

Scena 8: Lena tłumaczy Angelosowi, że sama musiała wykonać wyrok: „Tyś uczciwy! Twej dłoni do mordu szkoda…” Dramatyczne zdarzenie przypadkowo staje się sygnałem do rozpoczęcia bitwy Greków z Turkami. Angelos dołącza do walczących. Grecy pod jego wodzą zwyciężają.

Marco spostrzega martwego Kostę. Angelos opowiada wszystkim o odważnym czynie Leny, który zmazał jej grzechy i udowodnił, jak bardzo kocha ojczyznę. Lena zadaje jedno pytanie: czy Bóg jej wybaczy? Kiedy Angelos zbliża się do niej, aby ją uspokoić, wyrywa mu zza pasa kindżał i przebija się nim na oczach zgromadzonych.